நூற்றுக்கு ஒன்பது பேர்

இந்தியப் பெண்களின் உடல்நலம் பற்றி நமக்குத் தெரிந்தது, இப்போது நாம் கணக்கெடுப்பதை நிறுத்திவிட்டது, உங்களுக்குப் பிறகு வரும் பெண்ணுக்கு உதவப்போகும் அந்தப் பத்து நிமிடங்கள்.

இந்த வருஷம் ஜூன் மாதம் அரசாங்கம் ஆறாவது தேசிய குடும்ப நல ஆய்வை (NFHS-6) வெளியிட்டது. உடல்நலம் பற்றி இந்தியாவில் நம்மிடம் இருக்கிற மிகப் பெரிய ஆய்வு இதுதான். சில வருஷங்களுக்கு ஒரு முறை ஆய்வாளர்கள் லட்சக்கணக்கான வீடுகளுக்குப் போகிறார்கள். உங்கள் உடம்புக்குள்ளே என்ன நடக்கிறது என்று பெண்களிடம் கேட்கிறார்கள். பெண்களின் உடல்நலம் பற்றி இந்த நாடு நம்புகிற எல்லாமே இந்த ஆய்வின் மேல்தான் நிற்கிறது. அரசுத் திட்டங்களும் இதை வைத்துத்தான் முடிவாகின்றன. முடிவெடுக்கிற இடங்களில் பெண்களுக்கு அதிக இடம் வேண்டும் என்று பேசும்போது இது ரொம்ப முக்கியம்.

NFHS-5 இல் 131 விஷயங்கள் அளக்கப்பட்டன. NFHS-6 இல் 101 மட்டும்தான்.

விடுபட்டவற்றில் ரத்தசோகை பற்றிய ஏழு அளவீடுகளும் இருக்கின்றன. கேன்சர் ஸ்கிரீனிங்கும் போய்விட்டது. குழந்தை இறப்பு விகிதமும் போய்விட்டது. பிறந்த ஒரு மாதக் குழந்தைகளின் இறப்பு விகிதம், ஐந்து வயதுக்குக் கீழ் இறப்பு விகிதம், பிறக்கும்போது ஆண் பெண் விகிதம், எல்லாமே போய்விட்டன. முன்பு கணக்கெடுத்த 43 அளவீடுகள் இப்ப ரிப்போர்ட்டில் இல்லை. ரத்தசோகையை ஏன் விட்டார்கள்? முன்பு பயன்படுத்திய ரத்தப் பரிசோதனை முறையில் சிக்கல் இருந்ததாக அமைச்சகம் சொல்கிறது. இனி ICMR நடத்தும் தனி ஆய்வில் அதைப் பார்ப்பார்கள் என்றும் சொல்கிறது.

இறப்பு விகிதங்களை Sample Registration System என்ற இன்னொரு அமைப்புக்கு மாற்றிவிட்டார்கள்.

இங்கே கொஞ்சம் கவனமாகச் சொல்ல வேண்டும். ஒவ்வொரு முடிவுக்கும் ஒரு தொழில்நுட்பக் காரணம் இருக்கிறது. யார் சரி யார் தவறு என்று தீர்ப்பு சொல்ல எனக்குத் தகுதி இல்லை. ஆனால் இதைப் படிக்கிற ஒரு பெண்ணுக்கு இது என்ன அர்த்தம், அதை என்னால் சொல்ல முடியும்.

கடைசியாகக் கணக்கெடுத்தபோது வந்த எண் இதுதான். 15 முதல் 49 வயதுக்குள் இருந்த ஒவ்வொரு 100 இந்தியப் பெண்களில் 57 பேருக்கு ரத்தசோகை. அம்பத்தேழு சதவீதம். 2021 இல் முடிந்த ஆய்வில் வந்தது அது. இன்னும் நம் கையில் இருக்கிற எண் அதுதான். அதே முறையில் அது எப்ப புதுப்பிக்கப்படும்? தேதி எதுவும் இல்லை. அதுதான் என்னைக் கவலைப்பட வைக்கிறது.

கர்ப்பப்பை வாய் கேன்சர் ஸ்கிரீனிங். அந்த அளவீடு போவதற்கு முன்பு இருந்த கணக்கு இதுதான். 30 முதல் 49 வயதுப் பெண்களில் 1.9 சதவீதம் மட்டும். உலகம் முழுக்க கர்ப்பப்பை வாய் கேன்சரால் நடக்கிற மரணங்களில் 22 சதவீதத்துக்கும் மேல் இந்தியாவில்தான். வருஷத்துக்கு ஏறக்குறைய 80,000 பெண்கள். எட்டு நிமிடத்துக்கு ஒரு பெண். அதாவது நீங்கள் இதைப் படித்து முடித்து டீ போட எழுந்திருக்கும் நேரத்துக்குள் இன்னொரு பெண்.

45 வயதுக்கு மேல் உள்ள இந்தியப் பெண்களில் மேமோகிராம் எடுத்தவர்கள் 1.3 சதவீதம். 1990 இல் மார்பக கேன்சர் ஒரு லட்சம் பெண்களில் 13 பேருக்கு. இப்ப அது 29.4. புதிதாக வருகிற கேஸ்களில் 15 முதல் 20 சதவீதம் 40 வயதுக்குக் கீழ் உள்ள பெண்களுக்குத்தான்.

இதை நான் கவனிக்கக் கொஞ்ச நேரம் ஆனது. அந்த ஆய்வு கேட்கிறது 15 முதல் 49 வயதுப் பெண்களிடம் மட்டும்தான்.

உங்களுக்கு 51 வயது. முன்பு இல்லாத மாதிரி எலும்புகள் வலிக்க ஆரம்பித்திருக்கின்றன. இரண்டு வருஷமாக ஒரு இரவு கூட முழுசாகத் தூங்கவில்லை. சீப்பில் முடி கொத்துக் கொத்தாக வருகிறது. ஏன் என்று யாராலும் சொல்ல முடியவில்லை. உங்களுக்கு என்று ஒரு தேசிய எண் கிடையாது. பெரிமெனோபாஸ், மெனோபாஸ். இந்த நாட்டில் இவை தகவல் பிரிவுகளாகவே இல்லை. வாழ்க்கையிலேயே மிகப் பெரிய ஹார்மோன் மாற்றத்தை லட்சக்கணக்கான பெண்கள் கடந்து போகிறார்கள். அதைப் பற்றி நாம் ஒரு கேள்வி கூட கேட்பதில்லை.

மருத்துவமனைக்கும் பெண்கள் குறைவாகவே போகிறார்கள். டெல்லி எய்ம்ஸில் 23 லட்சம் அவுட்பேஷண்ட் விசிட்டுகளை ஆய்வு செய்தார்கள். உள்ளே வந்த ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் 1.69 ஆண்கள். மக்கள்தொகையில் அந்த விகிதம் 1.09 மட்டும்தான். இந்தியாவில் மருத்துவமனையில் அட்மிட் ஆகிறவர்களில் 45 சதவீதம்தான் பெண்கள். நோய்வாய்ப்படுகிறவர்களில் அவர்களுடைய பங்கை விட இது ரொம்பக் குறைவு. வீடு எவ்வளவு தூரமோ, அந்த விகிதம் அவ்வளவு மோசம். செலவு எவ்வளவு அதிகமோ, அவ்வளவு மோசம்.

மகாராஷ்டிராவின் பீட் மாவட்டம். அங்கே பெண்கள் கான்ட்ராக்டர்களுக்காகக் கரும்பு வெட்டுகிறார்கள். கரும்பு வெட்டும் சமூகங்களில் கருப்பை எடுத்துக்கொண்ட பெண்கள் 17 சதவீதம் என்று அரசுக் கணக்கு சொல்கிறது. நேரடி ஆய்வுகள் 21 முதல் 36 சதவீதம் என்கின்றன. நாடு முழுக்க 15 முதல் 49 வயதுப் பெண்களில் இது 3.3 சதவீதம்தான். 2024 கடைசியில் ஒரு செய்தி வந்தது. பீட்டிலிருந்து 843 பெண்கள் சீஸன் வேலைக்குக் கிளம்பும் முன்பு இந்த அறுவை சிகிச்சையைச் செய்துகொண்டார்கள். அதில் 477 பேர் 30 முதல் 35 வயதுக்குள் இருந்தவர்கள்.

இதற்குக் காரணம் மருத்துவம் இல்லை. மாதவிடாய்க்காக ஒரு நாள் வேலைக்குப் போகவில்லை என்றால் அபராதம். கான்ட்ராக்டர் காசு தருவது ஜோடிக்குத்தான், கணவனும் மனைவியும் சேர்த்து. அந்த ஜோடி வேலைக்கு வந்தே ஆக வேண்டும். அதனால முப்பத்திரண்டு வயதில் கருப்பை எடுக்கப்படுகிறது. வேலை தொடர்கிறது.

இப்ப உங்களுடைய கடைசி மோசமான வருஷத்தை நினைத்துப் பாருங்கள்.

உங்கள் போனில் ஒரு கைனகாலஜிஸ்ட் நம்பர் இருந்தது. காலை ஏழு மணிக்கு லேப் வேன் வீட்டு வாசலுக்கே வந்தது. ரிப்போர்ட்டில் TSH 6.8 என்று வந்தது. காரில் உட்கார்ந்தபடியே அதை போனில் தட்டித் தேடினீர்கள். கிளினிக்கை அடையும் முன்பே ஒரு தோராயமான புரிதல் வந்துவிட்டது. இதுக்கு நடுவில் எங்கோ ஒரு இடத்தில், உங்களுக்குத் தெரிந்த ஒரு பெண் வாட்ஸ்அப்பில் மெசேஜ் அனுப்பினாள்: கேளுங்க, எனக்கும் இதே ஆச்சு, எனக்கு உண்மையிலேயே இதுதான் வேலை செய்தது.

அந்தக் கடைசி விஷயத்தை மனதில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். உண்மையான அமைப்பு அதுதான்.

சண்டிகரில் ஒரு மருத்துவமனையில் ஒரு ஆய்வு நடந்தது. PCOS இருக்கிறது என்று கண்டறியப்பட்ட 275 பெண்களிடம் கேட்டார்கள். இதைப் பற்றிய தகவல் உங்களுக்கு எங்கிருந்து கிடைத்தது? ஏறக்குறைய 45 சதவீதம் பேர் சொன்னார்கள், இதைப் பற்றி எங்களுக்கு எந்தத் தகவலும் இல்லை என்று. டாக்டரிடமிருந்து தகவல் கிடைத்தவர்கள் 9.1 சதவீதம் மட்டும்.

நூற்றுக்கு ஒன்பது பேர்.

மற்ற எல்லோரும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சேர்த்துக்கொண்டவர்கள்தான். ஒரு கசின், பக்கத்து வீட்டுப் பெண், அடுத்த சீட்டில் இருக்கும் சக ஊழியர், கல்யாண வீட்டில் பார்த்த ஒரு அத்தை, வாட்ஸ்அப் குரூப்பில் ஒரு பெண். இதுதான் பெரும்பாலான இந்தியப் பெண்கள் உண்மையில் பயன்படுத்துகிற சுகாதார அமைப்பு. பட்ஜெட் ஆவணங்களில் இருக்கிற அமைப்பு இல்லை.

மற்ற பெண்களால் ஆனது.

நகரத்தில் இது ஓரளவு வேலை செய்யும். அங்கே உங்களுக்கு அப்படிப்பட்ட பன்னிரண்டு பெண்கள் இருப்பார்கள். சிந்த்வாராவிலோ பர்பேட்டாவிலோ ஹுப்பள்ளியிலோ இரண்டு பேர்தான் இருப்பார்கள். உங்களுக்குச் சொன்ன அதே தவறான விஷயம்தான் அந்த இரண்டு பேருக்கும் சொல்லியிருப்பார்கள்.

தைராய்டுக்கு உங்கள் பின் கோட் தெரியாது. பத்து இந்தியப் பெரியவர்களில் ஒருவருக்கு ஹைப்போ தைராய்டு இருக்கிறது. பெண்களில் 15.9 சதவீதம், ஆண்களில் 5.0 சதவீதம். 46 முதல் 54 வயதுக்குள் இது உச்சத்தை அடைகிறது. உங்களுக்கும் அவளுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் உடம்பு இல்லை. யாரிடம் போய்க் கேட்பது என்பதுதான்.

அதனால இது ஒரு கோரிக்கை. ரொம்பச் சின்ன கோரிக்கை.

கருணா என்று ஒன்றை நாங்கள் உருவாக்கியிருக்கிறோம். இது ஒரு போர்டு. பெயர் இல்லாமல் எழுதக்கூடிய ஒரு இடம். இந்த நாட்டின் எந்த மூலையில் இருக்கிற பெண்ணும் தான் கடந்து வந்ததை இங்கே எழுதலாம். எங்கிருந்தும் எந்தப் பெண்ணும் அதைப் படிக்கலாம். உங்கள் பெயரை இது கேட்பதில்லை. உங்கள் அனுபவம் ஊர் ஊராகப் பயணிக்க வேண்டும். யார் எழுதினார்கள் என்பது அல்ல. அதனாலதான் இங்கே பெயர் இல்லை.

கருணாவில் ஐந்தே கேள்விகள்தான். உங்கள் உடம்பில் என்ன நடந்துகொண்டிருந்தது. உங்களைச் சுற்றி இருந்தவர்கள் என்ன சொன்னார்கள். அதற்குப் பதிலாக நீங்கள் என்ன முயற்சி செய்தீர்கள். உண்மையிலேயே எது உதவியது. கடைசியாக, இதை முன்பே தெரிந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்குமே என்று எது தோன்றுகிறது.

இரண்டாவது கேள்வியை மட்டும் தவிர்த்துவிடாதீர்கள். அது ஒன்றைத்தான் நான் உங்களிடம் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

எல்லாம் டென்ஷன்தான்.
வயசாகுது, அதனாலதான்.
கொஞ்சம் வெயிட் ஏறியிருக்கு, அவ்வளவுதான்.
லேடீஸுக்கு இது ரொம்ப காமன்.

இதைப் படிக்கிற ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் இந்த வாக்கியங்களில் ஒன்று சொல்லப்பட்டிருக்கும். உடம்பில் உண்மையாக ஏதோ ஒன்று நடந்துகொண்டிருந்த நேரத்தில். இன்னொரு பெண்ணின் கையெழுத்தில் அதைப் படிக்கிற அந்தக் கணம்தான் முக்கியம். அப்பதான் ஒரு சின்ன ஊரில் இருக்கிற அந்நியப் பெண் தன்னைத் தானே சந்தேகப்படுவதை நிறுத்துவாள். டெஸ்ட் எடுக்கச் சொல்லிக் கேட்பாள்.

கருணா என்பது வாழ்ந்து பார்த்த அனுபவம். இது மருத்துவ ஆலோசனை அல்ல. அப்படி இருப்பது போலப் பாவனையும் செய்யவில்லை. இது ஆங்கிலம், இந்தி, மராத்தி, குஜராத்தி, வங்காளம், தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் ஆகிய மொழிகளில் இயங்குகிறது. உங்கள் தைராய்டு கதை தேவைப்படுகிற பெண் அதை ஆங்கிலத்தில் படிக்கப் போவதில்லை. அதனாலதான்.

கருணா என்பது பரிதாபம் இல்லை. நம்மை விட மோசமான நிலையில் இருப்பவரைப் பார்த்து மேலிருந்து காட்டுகிற பரிதாபம் இல்லை. அது எம்பதியும் இல்லை.

நம் மரபில் இந்த வார்த்தை அடையாளம் காண்பதில் இருந்து தொடங்குகிறது. உங்கள் முன்னால் இருக்கிற துன்பம் வேறு வகையானது இல்லை. அது உங்களுடைய துன்பம் மாதிரியேதான். அவள் என்ன அனுபவிக்கிறாள் என்று உங்களுக்கு அப்படியே தெரியும். ஏனென்றால் நீங்களும் அதைக் கடந்து வந்தவர்தான். கொஞ்சம் நல்ல வெயிட்டிங் ரூமில் உட்கார்ந்து, அவ்வளவுதான்.

யாரோ ஒருத்தர் உங்களிடம் சொன்னார்கள். அதனாலதான் நீங்கள் அதைத் தாண்டி வந்தீர்கள். இப்ப கஷ்டப்படுகிற ஒருத்தியிடம் அதைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும், அது மட்டும்தான் உங்கள் நினைப்பு. அவள் தெம்பாக மேலே வர வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள். இதுதான் கருணை. கருணா.

பத்து நிமிடம். பணம் இல்லை, மெம்பர்ஷிப் இல்லை, கையெழுத்து போட எதுவும் இல்லை.

இந்த நிமிடத்தில் எங்கோ ஒரு பெண் ஒரு பிளாஸ்டிக் நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருக்கிறாள். கையில் ஒரு ரிப்போர்ட். அதை யாரும் அவளுக்கு விளக்கவில்லை. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் அவளிடம் சொல்வார்கள், ஒன்றுமில்லை என்று.

அது என்ன என்று உங்களுக்குத் தெரியும்.

உங்கள் அனுபவத்தை எழுதுங்கள் → app.omjoomsuh.com/karuna